De weg van de mens
Fragment uit De weg van de mens van Martin Buber
Er is iets dat men op één enkele plaats kan vinden.
Het is een grote schat, men kan hem de vervulling van het bestaan noemen.
En de plaats waar deze te vinden is, is de plaats waar men staat.
De meesten van ons komen slechts op sporadische ogenblikken tot volkomen bewustzijn van het feit dat wij de vervulling van ons bestaan niet hebben kunnen smaken,
dat ons leven aan een waarlijk vervuld bestaan geen deel heeft,
en als het ware langs het werkelijke bestaan geleefd wordt.
Toch voelen wij dit tekort voortdurend,
in enigerlei mate doen wij moeite ergens dat te vinden wat ons ontbreekt.
Ergens, op enigerlei gebied van de wereld of van de geest,
alleen niet daar waar wij staan, niet daar waar wij geplaatst zijn.
Juist daar en nergens anders evenwel is de schat te vinden.
In de wereld om mij heen, die ik mijn eigen wereld weet, in de situatie die mij door het lot is gegeven, wat mij van dag tot dag opeist, daarin ligt mijn wezenlijke taak en de vervulling van mijn bestaan die voor mij openligt.