Tjitske Jansen

Zoals de zee mij troost door haar diepte

omdat ik het water niet tellen kan,

omdat zij groter is dan al het land

waarop de mensen kunnen lopen,

omdat er vissen zijn van wie die ruimte is,

omdat die ruimte niet van mensen is,

troost het mij, dat ik me niet herinner

dat ik daar was, dat deed,

met die overgooier, dat jurkje,

die kniekousen aan, naast dat meisje,

op die schoot bij die meneer met een gitaar,

op schoot bij oma toen ik zeven maanden oud was.

En in de momenten waar geen foto's van zijn,

was ik ook.