Hoop
Geplaatst op

Zomaar te gaan

Zomaar te gaan met een stok in je hand; zonder te weten wat je zult eten.Zomaar te gaan met een stok in je hand; eindeloos ver is ‛t beloofde land. 

Zomaar te gaan, wordt het leven of dood? Altijd maar banger, duurt het nog langer? Zomaar te gaan, wordt het leven of dood? In de woestijn worden kinderen groot.

 Zomaar te gaan, met Zijn woord als bewijs, altijd maar lopen, altijd maar hopen. Zomaar te gaan, met Zijn woord als bewijs, straks wonen wij in een paradijs.

Hanna Lam

Bij de zomer hoort als vanzelf het onderwerp ‘reizen’ En ook als vanzelf speelde dit kinderliedje door mijn hoofd; vroeger eindeloos veel op de zondagsschool gehoord en gezongen.  In gedachten zag ik altijd de vermoeide Israelieten met niets dan zand om hen heen, zand dat om je oren in je ogen en tussen je tenen ging zitten. Leuk voor een dagje strand, maar deze mensen liepen volgens de overlevering wel 40 jaar door die woestijn. Mozes voorop, met een stok in zijn hand. Vol vertrouwen dat ook die reis zou eindigen, dat ze niet verloren zouden lopen maar het beloofde land zouden vinden. Het verhaal gaat dat ze inderdaad het beloofde land bereikten, maar Mozes mocht dat niet meer meemaken. En nu, met volwassen oren luisterend naar dit lied, valt me op hoezeer dit lied ook gaat over hoop houden, soms in een hopeloze situatie. Over de onmogelijkheid van die hoop: niet zeker weten hoe, wanneer je de eindstreep haalt, maar stug door blijven lopen. De reis als beeldspraak voor je leven. ‘Zomaar te gaan met Zijn woord als bewijs’. Dat is nogal wat! Op weg te gaan, iedere nieuwe dag te beginnen vol moed en dromen en vooral: met de belofte dat het eens goed zal komen.

Ik denk dat dat voor ieder mens kan gelden, dat we leven met de belofte voor ogen. Dat wat vandaag niet goed is, dat morgen misschien wel wordt. Dat je op ieder moment naar je leven kan kijken en zien: daar loop ik door de woestijn en daar is de oase in zicht. Daar loop je met de belofte voor ogen en daar zie je het allemaal niet meer zo. In ieder geval zijn we onderweg. En als u deze zomer niet in staat bent om uw koffer te pakken, weet dan dat u al lang op uw eigen (levens) reis bent gegaan. En voor onderweg wens ik u alle moed om ook uw dromen vast te houden. En soms een vergezicht te zien.

Kunnen wij u helpen?

Er verandert wellicht veel in uw leven als u of uw naaste ziek is of opgenomen wordt. Het kan dan welkom zijn met iemand in gesprek te gaan. De geestelijk verzorgers van het Bravis ziekenhuis bieden u graag een luisterend oor. Samen met u zoeken we in gesprek of ritueel naar een begaanbare weg.