Troost
Geplaatst op

Wachten duurt lang!

Midden in de Hulsdonksestraat stond een grote auto; er waren blijkbaar wat werkzaamheden aan het riool aan de gang. Maar wie deze toegangsweg naar de locatie Roosendaal van het Bravis Ziekenhuis kent, begrijpt ook meteen dat er op zo’n moment een verkeerschaos kan ontstaan. Dus stonden er een paar verkeersregelaars al zwaaiend met lichten het verkeer te regelen. En zo stond ik in een lange rij te wachten tot ik weer verder kon. Niets aan de hand, zou je denken: hoogstens een paar minuten later op mijn bestemming. Maar daar dachten anderen kennelijk anders over. Het duurde niet lang of uit de rij achter me klonk driftig geclaxonneer: ‘ik wil doorrijden, wil niet wachten!’ Zulk gedrag verbaast me altijd weer. Het ongeduld van mensen als ze even moeten wachten; wachten om door te rijden, wachten op bus of trein, of op een afspraak.

Maar voor mensen in een ziekenhuis wil ik graag een uitzondering maken. Want wat kan wachten lang duren als je in bed ligt, en je bent afhankelijk van een ander: ‘Een ogenblikje, ik ben zó bij u.’ Alleen, soms kan ‘een ogenblikje’ als uren voelen! Iemand liet eens de klok op z’n kamer weghalen. Dan zag hij wat minder hoe tergend langzaam de minuten, de uren, de dagen voorbij kropen.

Ja, in een ziekenhuis kan wachten lang duren, en dan heb je wat mij betreft alle recht van spreken!

Net zoals degene recht van spreken heeft die wacht op verder herstel, soms eerst nog met een lange revalidatie voor de boeg. Wat kan het dan moeilijk zijn om over die periode heen vooruit te kijken.

Advent is ook een wachttijd.
Wachten op kerst, nu nog een paar dagen…
En daarna? Wachten op ‘vrede op aarde’?

Dan kun je de neiging voelen om wat ongeduldig te gaan claxonneren: kómt er nog wat van? Wat is het dan moeilijk om de vlam van de hoop brandend te houden. Ik kan alleen maar de wens uitspreken dat deze adventstijd, en daarna het Kerstfeest ons kan helpen om die hoop niet te verliezen!


 

Kunnen wij u helpen?

Er verandert wellicht veel in uw leven als u of uw naaste ziek is of opgenomen wordt. Het kan dan welkom zijn met iemand in gesprek te gaan. De geestelijk verzorgers van het Bravis ziekenhuis bieden u graag een luisterend oor. Samen met u zoeken we in gesprek of ritueel naar een begaanbare weg.