Verdriet
Geplaatst op

Draagkracht

Je zal het maar moeten dragen… soms gebeuren in het leven van een mens zo ongelofelijk veel zware dingen, dat iedereen alleen maar kan zeggen: ‘hoe is het mogelijk’. En wie daar sterk doorheen komt, krijgt vaak het compliment zo krachtig te zijn. Maar soms staat wat je kunt dragen niet in verhouding tot wat je te dragen krijgt. Soms loop je als het ware al met een loden last en komt daar nog iets bij, iets kleins misschien, waardoor je ineens niet verder kan. Te zwaar.

Wat je dan een ander mag toewensen, is dat je niet alleen staat. Dat er iemand is in je leven, of toevallig voorbijkomt, die samen met je kijkt naar het zware. Samen aanhoort en aanvoelt wat je niet meer tillen kan. Om zo iemand te vinden, hoef je alleen maar om je heen te kijken. Wie is er nu, in uw bestaan, bij u aanwezig? Familie, of vrienden of kennissen. Iemand die toevallig voorbijloopt, een verpleegkundige, een verzorger. Durft u het aan te vertellen  wat zwaar op u drukt? U hoeft niet bang te zijn een ander te zwaar te belasten. Want samen voelt het lichter.

Je hoeft geen sterke schouders te hebben om tegen iemand aan te mogen leunen. Zoals Liselore Gerritsen in haar gedicht/lied verwoordt:

"Geef mij het maar mee. Vandaag is het mijn beurt, een andere keer weer jouw kans om mij te helpen. Zo dragen we het samen".


 

Kunnen wij u helpen?

Er verandert wellicht veel in uw leven als u of uw naaste ziek is of opgenomen wordt. Het kan dan welkom zijn met iemand in gesprek te gaan. De geestelijk verzorgers van het Bravis ziekenhuis bieden u graag een luisterend oor. Samen met u zoeken we in gesprek of ritueel naar een begaanbare weg.