Troost
Geplaatst op

Over verwerking, een plekje en een doek

‘Heb je het al een beetje kunnen verwerken?’, vroeg ze aan haar buurvrouw. Maar er volgde geen antwoord. Logisch eigenlijk, want wat móet je daar ook op antwoorden? Verwerken, dat klinkt alsof het daarna achter de rug is, afgehandeld. Ziezo, dat was dat. Maar zo werkt het natuurlijk niet als verdriet je pad kruist. Daarom heb ik zo’n hekel aan dat woord ‘verwerken’. Net als aan die andere uitdrukking: ‘je moet iets een plekje geven’. Toen dat eens tegen iemand gezegd werd, was z’n antwoord dan ook: ‘Nou, als jij me dat plekje kan aanwijzen, wil ik het er graag neerleggen!’

Ach, het is natuurlijk allemaal goed bedoeld, en je kunt het mensen eigenlijk niet kwalijk nemen, want het ís altijd weer moeilijk wat je wél kan zeggen tegen iemand die het moeilijk heeft.

Laatst hoorde ik een ander woord, en dat spreekt me eigenlijk wel aan: ‘verweven’. Alles wat je in je leven meemaakt aan vreugde en verdriet, het worden allemaal draadjes in de levensdoek die je door de jaren heen weeft. De meeste draden erin vallen helemaal niet zo op, ze vormen de dagelijkse gang van zaken. Daar tussendoor zitten ook draadjes die je bijna tegemoet stralen. Dat zijn de keren dat geluk en blijdschap je pad kruisten.

Maar daar zitten ook die andere draadjes. De draadjes die in de doek terecht kwamen toen verlies, afscheid en verdriet je leven littekenden. Het is of er aan die draadjes weerhaakjes zitten. Ook al zijn ze jaren geleden in je levensdoek terecht gekomen, als je ze aanraakt (of iemand anders raakt ze aan!) kun je je er nog altijd behoorlijk aan bezeren.

Al die bijzondere draden, de mooie en de pijnlijke, ze zijn met je verweven, maken onlosmakelijk en voor altijd deel uit van dat grote geheel waar elke dag weer nieuwe draden aan worden toegevoegd. Soms vergeet je ze voor kortere of langere tijd, kunnen ze wat op de achtergrond raken, maar soms kan het ook zijn of ze gisteren zijn ontstaan. Intense vreugde en verdriet kennen hun eigen tijd. En soms lijken ze helemaal geen tijd te kennen.

En ja, zo kunnen ze dan toch in het grote geheel ‘verwerkt’ raken, en daar ‘hun plekje vinden’. Maar achter de rug en afgehandeld? Nee, dat is meestal toch echt te veel gevraagd!


 

Kunnen wij u helpen?

Er verandert wellicht veel in uw leven als u of uw naaste ziek is of opgenomen wordt. Het kan dan welkom zijn met iemand in gesprek te gaan. De geestelijk verzorgers van het Bravis ziekenhuis bieden u graag een luisterend oor. Samen met u zoeken we in gesprek of ritueel naar een begaanbare weg.