Troost
Geplaatst op

Gedicht door Tjitske Jansen

Zoals de zee mij troost door haar diepte

omdat ik het water niet tellen kan,

omdat zij groter is dan al het land

waarop de mensen kunnen lopen,

omdat er vissen zijn van wie die ruimte is,

omdat die ruimte niet van mensen is,

 

troost het mij, dat ik me niet herinner

dat ik daar was, dat deed,

met die overgooier, dat jurkje,

die kniekousen aan, naast dat meisje,

op die schoot bij die meneer met een gitaar,

op schoot bij oma toen ik zeven maanden oud was.

 

En in de momenten waar geen foto's van zijn,

was ik ook.

Kunnen wij u helpen?

Er verandert wellicht veel in uw leven als u of uw naaste ziek is of opgenomen wordt. Het kan dan welkom zijn met iemand in gesprek te gaan. De geestelijk verzorgers van het Bravis ziekenhuis bieden u graag een luisterend oor. Samen met u zoeken we in gesprek of ritueel naar een begaanbare weg.